Annem...

Yemeyen yediren, giymeyen giydiren, uyumayan uyutan, gezmeyen gezdiren kısaca hayatın her alanında kendi yaşamından fedakârlık ederek yavrusunu koruyup, kollayan canlıya ANA denir.

Kendi canından bir parça olduğunun bilincindedir ve belki de bu sebeple ayakta durmaya kendini mecbur hisseder. Acılarını saklar, gözyaşını gizler, üzüntülerinin üstünü örtmeye çabalar. Her çaba başarıya ulaşmaz tabii, evladı görmese de yakındakiler fark eder. Kısaca hayatın garip döngüsüdür.

Evlat acısı yaşamamak en büyük dualarıdır. Hele ki yaşayanların yaşadığı söylenemez kanımca, ömür boyu her an kaybettiği evladıyla birliktedir. Her kapı çaldı

ğında, her telefon zilinde, her namazda, her rüyada, her ziyarette evladının hatırasıyla birliktedir.

Bu acıya belki de dağlar dayanmaz, cehennem ateşi gibidir yüreğinde yanan.

Bu kez yaşadığı müddetçe evladının mezarını ziyarettir, temizlemektir, bezemektir vazifesi.

Bir annenin acısını anlamamak, insanlıktan nasibini almayanların özelliği olabilir hele ki bir annenin acısını hafife almak veya başına kakmak veya umursamamak Yüce Yaradanın düşmanlığını kazanmanın basamaklarından biridir.

Yaşayan eli öpülesi annelerin ve ahrete intikal etmiş merhumelerin aziz hatıraları önünde saygıyla eğilirken naçizane dizelerimi tamamına kabul etmeniz gayesiyle…

ANNEM

Görürsen çatılmış, bu kaşlarımı.

Çivili tahtada yatar, durursun.

Sabahlara kadar gözyaşlarını.

Uykusuz gecene katar, durursun.

Cennettir, ayağın altının yeri.

Pahaya biçilmez, anne değeri.

Evlâdın gelince derdi, kederi.

Üzülmesin diye yiter, durursun.

Ne zaman çağırsam, o an gelirsin.

İçimden geçeni, nasıl bilirsin.

Yere düşecekken, beni alırsın.

Perişan halimden tutar, durursun.

Emeğini, helâl etmezsen bana.

Titreyen feryadım, sığmaz cihana.

Düşerse kollarım, her iki yana.

Anında yanımda biter, durursun.

Yavrun sevinince, sen de gülersin.

İyilik, güzellik, huzur dilersin.

Gözlerim nemlense, hemen silersin.

Derdini bir yana atar, durursun.

Senin yokluğunda geçmiyor zaman,

İki elim bağlı, halim pek yaman,

Ocağımda nursun, bacamda duman,

Bir nöbetçi gibi tüter, durursun.

A.N.G