BATMAN’LI KEFENSİZ HATİCE’NİN NETİCESİ!..

Bazen tanık olduğunuz olay karşısında yutkunur, ufkunuz, ruhunuz daralır, boğazınız düğümlenir, insanlığınızdan utanır, insan soyunun vahşi ve barbar tutumu karşısında diliniz lal olur ve içinizde biriken nefreti zalimlerin yüzüne bir tükürük gibi kusmak istersiniz.

Bazen insanların vahşi, kanlı ve kan doymaz tavrı karşısında hiçbir şey yapamaz, eliniz bağlı, vicdanınız prangaya vurulmuş, inancınız çaresiz, güçsüzlüğünüz yüreğinizi, ahlakınız da bedeninizi yakar, korla dönüştürür.

Zalim karşısında aciz, zulüm önünde diliniz suskun ve cehalet karşısında bir hiçsiniz.

Ve cahil bir insan muhteşem bir köle vahşi bir hayvandır.

Yoksulluğun, sefaletin, işsizliğin, eğitimsizliğin hakim, töre denilen canavar namus anlayışının egemen olduğu, dinin daha çok gelenekçi anlayışla icra edildiği, Kuran’ın ilim, hayat değil de sadece öpülesi, dua edilesi ve kılıflarda kutsallığıyla duvarlara asılması gerekir anlayışının hüküm sürdüğü  Batman’da, daha körpecik, çocuk yaşta denilebilen, hunharca katledilen ve kefensiz mezara konulan Hatice’nin suçu neydi?

Daha masum ve savunmasız yaşta katledilen Hatice’nin ölüm fermanını kim hangi hakla, hangi beşeri hukukla, hangi dinin hangi kuralına ve Kuran’ın hangi ayetine göre verebilir?

Erkek egemenliğinin barbar namus anlayışı, hangi vicdanla bir kız çocuğunun yaşama hakkını elinden alır?

Töre ve geleneğin de bir vicdanı, adalet ölçüsü, ahlakı ve değer yargısı yok mu?

Erkekler hangi hakla, kadınların, kızların ve özellikle kız çocukların bedenleri ve yaşamları üzerinde tasarruf edebilir?

Namus dediğiniz sadece kadının etinden mi ibarettir?

Neden sadece kadınların namusu erkeklerden soruluyor da neden erkeklerin de namusu kadınlardan sorulmuyor?

Bir lokma ekmek uğruna, bütün onursal değerlerini hiçe sayarak hayatlarını insan pazarında satışa sunulan kadınlara vesika veriliyor da neden onları o pazara, bataklığa sürükleyen pezevenklere de vesika verilmiyor?

Vesikalı kadın olur da vesikalı pezevenk olamaz mı?

Siyasiler nutuk çekeceklerine Batman’da neredeyse rutin hale gelen kız çocukların intiharları neden irdelenmiyor?

Dört duvar arasında sıkıştırılan, hapis hayatını yaşayan, kapının önüne dahi çıkmalarına izin verilmeyen ve hayatı anlamadan hayatları sönen, eğitimden uzaklaştırılan, gelecekleri ipotek altına alınan, baltalanan kadınların vebalinden hepimiz sorumlu değil miyiz?

Daha dört gün önce çok yakın bir arkadaşımın kayının kızı 17 yaşında idi. Antep’te intihar etti. Cenazesi Diyarbakır’a getirildi ve orada defnedildi.

Yeri gelince demokrat geçinen bu ülkenin aydınları neden bu intiharlar karşısında suskun, devlet neden çaresiz?

Bu kadın dernekleri ne işe yarıyor?

Bakınız size, sizin kanınızı donduracak Diyarbakır’dan bir olayı anlatıyım. Yine yeri gelince Kürtçülükte kül bırakmayan, yurtseverlikten dem vuran, devrimcilikle övünen ama iş kadına gelince Kürtçülüğü, devrimciliği, yurtseverliği ve Kürtseverliği yok sayan bazı erkeklerimizin neler yaptığını anlatıyım.

Şahıslar Diyarbakır’da yaşadıklarından dolayı isim vermeyeceğim ama eminim onlar yaşadığı sürece her gün kendi vicdan azaplarından öleceklerdir.

Genç bir kız kendi öz amcasının çocuğuna aşık oluyor. Amca çocuğu da ona aşık ve evlenmeye karar veriyorlar. Ancak kızın ailesi, amcaoğlu yoksul ve işsiz olduğu gerekçesiyle kızı vermek istemiyorlar. Erkek tarafı kaç kez istediyse de kız tarafı razı olmuyor ve kızı vermiyorlar.  İki çift nasıl olduysa bir araya geliyor ve ilişki kuruyorlar.

Tabii bundan ailenin haberi yok. Sadece kızın küçük kız kardeşi biliyor.

Kıza, Diyarbakır’lı olan ama İstanbul’da yaşayan bir talipli çıkıyor. Talipli zengin, iş, güç sahibi olduğu için kızın ailesi tamam diyor ve erkek tarafının gelip istemesini bekliyor. Kaç gün sonra İstanbul’dan gelip kızı istiyorlar. Genç kız; isteme sırasında, amcaoğluyla birlikte(cinsel ilişki) olduğunu, ondan başka asla biriyle evlenemeyeceğini ve damat adayının evi terk etmesini istiyor. Bu haber herkeste adeta bir şok etkisi yaratıyor.

İstanbul’dan gelen damat adayı ve ailesi hemen o gece evi terk ediyorlar. İstanbul’a dönüyorlar.

Aile bireyleri bir karar vermek üzere toplanıyorlar.

Toplantıda çıkan karar ne biliyor musunuz?

1-Kız amcaoğluyla cinsel ilişki kurduğu için öldürülmesi.

2- Bu ilişkiden haberdar olup ama aileye haber vermeyen küçük kız kardeşinin de öldürülmesi.

Aile büyükleri iki kızı bir odaya tıkıyorlar. Kendilerine şunu söylüyorlar. “ya bu gece ikiniz beraber intihar edersiniz, ya da sabahleyin biz sizi araziye götürüp öldüreceğiz. Karar sizin” diyorlar.

İki bacı saatlerce düşünüp taşınıyor ve en sonunda birlikte intihar etme kararını alıyorlar. Sabah saatlerine doğru iki kardeş el ele tutuşup pencereden aşağı atlıyor ve yaşamlarına son veriyorlar.

İkisinin mezarı yan yana kazılıyor ve yan yana kardeşçe usul usul, sonsuz uykuya dalıyorlar.

Ben bu olayı yazarken bile kanım donar, gözlerim dolar ve yüreğim yanarken bu vahşice katliamı gerçekleştirenlerin, insan olduğunu söylemek, insanlığa ağır bir hakaret değil mi?