Benim Memleketim.

Vicdan dile ne kadar kolay geliyor,  Halbuki o kadar derin ve ağır bir anlamı var ki. Kimi taşıyabiliyor kimine de çok ağır geliyor. Yaşadığım bu topraklarda vicdan dan bahsetmek yalan geliyor artık. 90'lı yılları lisede yaşayan ve bu topraklar var olduğundan beri devam eden istenmeyen  olaylar nedeniyle Diyarbakırda  yaşayan biri olarak, beni derinden üzüyor yaklaşık 30 yıldır, ne uzamamızı ne de kısalmamızı isteyen yüzleri karanlık adına emperyalizm denilen canavarın yönettiği bir bilgisayar oyunun içinde hissediyorum kendimi.


Tam kazanacakken yeni bir oyuncu giriyor oyunun içine, sonra bizi yıllarca uyuttukları yerli dizilerde olduğu gibi uzattıkça uzatıyorlar bölümleri.
 Ve nemi oluyor kim mi kazanıyor, oyun kurucular, dünyanın silah sanayisini elinde tutanlar, ( kim olduklarını sizler benden daha iyi biliyorsunuz) petrole susamış bu uğurda ana babasına bile kıyabilecek caniler, kaybeden, işte bu çok acı, bir nesil  kayboluyor, bomba ve silah sesleri arasında büyüyen zavallı çocuklar kayboluyor, geleceğimiz kayboluyor, binalar demiyorum, dükkanlar, hanlar, hamamlar demiyorum, para hiç demiyorum, bunların hepsini telafi edebilirsiniz, ama gelecek neslinizi, asla, ne kadar ürkütücü değil mi.

 
Bugün bu topraklarda yaşananlar bir babanın evladını kendi elleriyle Fırat'ın hırçın sularına bırakmasına ve çıkıp tepeden nasıl boğulduğunu izlemesine benziyor. İnsanın içi ürperiyor.
 Yok etmek böyle birşey, daha yaşanacak o kadar güzel gün varken hayatları, gelişip güzelleşecek çehresi değişecek Diyarbakır'mın kan damarlarını, yok etmek böyle birşey.
Hepinizin ellerine sağlık, elbirliğiyle son verdiniz güzelim şehrimin üzerinde yükselen Güneş'e.