BOYACI

BOYACI

Kaldırım kenarındaydı,
Eli, yüzü pas.
Kara gözlerinde hüzün,
Kafasında düşünce.
Her yanında elem var.
Her yanı kendine has.
Kararmış parmakları, bakışları asabi.
Yılların yorgunuydu sanki.
Yüzü de boyalıydı elleri gibi.
Tünemişti sokak lambasının altına
Elinde beyaz kâğıt,
Kurşun kalemle oynamakta.
Sordum,
Ne yaparsın şuracıkta.
Okumaya çalıştığın ne?
Susarak cevapladı,
Utanıp, kızarmıştı.
Mektup yazmıştım dedi,
Ben de sustum o anda,
Başladı anlatmaya.
Kendine mektup yazmış.
Çünkü,
Kimsesi yok yazacak.
Bir de zarf uydurdu mu, biraz sonra atacak.
Adresi var mı dedim.
Postacı bilirmiş gideceği yeri.
Sayınla başlamamış, sevgili de yazmamış.
Üşüyorum demiş önce,
Parmaklarım donuyor,
Elli kuruş, bir çift boya parası,
Hem kapı dışında,
Hem bir araba laf da cabası.
Ben de, Baba demek isterdim
Yakışıklı birine,
Oturmak lokantada,
Oynamak lunaparkta.
Elini tutmak güzel bir kadının,
Uyumak şefkatli kollarında anne diyerek.
Beyaz kazağım, sarı montum olaydı keşke.
Başımı okşayan bir el.
Yavrum diye sarılan yürek.
Oysa,
Bu kalabalık dünyada,
Yapayalnızım yine,
Tek başına,
Bir başıma…
Diyerek bitirmiş mektubu.
Yazarken yaşamıştı hepsini,
Kim bilir şu anda neredeydi,
Hangi sıcak yataktaydı bedeni.
İçimde koparken fırtınalarım,
İzledim bir müddet, bu koca devi.
Bir de ışıkları yanan binlerce evi.
Gönlüne sağlık minik yavrucuk.
Bu kez yüzlerini siyaha boyadın,
İnsanlığın…
Ellerin dert görmesin,
Asil yürekli,
Duygulu çocuk.

Abdulkadir Nur Gördük