EĞİTİM ORDUSUNUN RUTBESİZ NEFERLERİNİN GÜNÜNÜ KUTLUYORUM...İYİ Kİ VARSINIZ....

Bilmem böylesi hayalleri,
Böyle güzellikleri tanımadım ki.

Ben, sadece boya sandığımı bilirim,
Onun askısıdır omzumdaki iz,
Boya lekesidir tırnağımdaki.
Siyah ve kahveyi tanırım renklerden.
Bir de madeni parayı sadece.
Okul önlerinden hızla kaçtığımı,
Gizlice avlusuna bakarken
Uykuya daldığımı bilirim.
Başka bildiklerim de var elbet,
Kahvelerden kovulmayı iyi bilirim.
Dışlanmayı,
Utanmayı,
Açlığı, üşümeyi....
Ama,
Benim için çalan zili,
Beni bekleyen sırayı,
Beni merak eden öğretmeni bilmem.
Bilmem okuma, yazmayı,
Bilmem barışık olmayı.
Çünkü, Öğretmenim olmadı benim.
Bugün, onu kutlamak,
Eline uzanıp, başıma koymak.
Teşekkür etmek isterdim.
Oya onu hiç tanımadım ki.....
Şimdi,
İzin verir misiniz bana?
Sizin öğretmeninize seslenebilir miyim,
Bana aitmiş gibi.
Beni tanıyor, beni seviyor gibi.
Öğretmenim, Öğretmenim,
Duyuyor musun beni,
Ellerinden öperim.
Hoşça kal, hoşlukta kal.
A.N.G