Nivîskarê Navdar Îbrahîm Guçlu wefata Dr. Îsmaîl Vesek ji malpera xeberenkurdi re şîrove kir.

Me Serokê Odeya Tabîpan ê Şirnexê birayê me yê hêja, birûmet, fedakar û welatperwer Dr. Îsmaîl Vesek winda kir.

Dr. Îsmaîl Vesek zarokê malbateke girîng û biesil, yê welatê Mîr Bedirxan Beg a Cizîra Botan e.

Ew, birayê Şaredarê berê yê Cizîrê yê rehmetî Tahîr Vesek, hevalên min ê girtîgehê Sabrî Vesek, hevalên min ê dozê yê ku di emrek ciwan de ji doza xwîndariyê re qurban çû Ata Vesek, şêrîn birûmet û fedekar e.

Bavê Peldaya delal û zilamê Nûrê yê hêja ye.

Ew hîn zarok bû, welatperwera kurd bû.

Ew di derbeya 12 Adar 1971an de, di emrê zarokatî de, tim mêvanê girtîgeha eskerî yê Fermandariya Awarte yê bajarên Diyarbekir û Sêrtê bû.

Ev mêvandariyên girtîgehê, di heman demê de ji bo wî bû ji bo naskirina dewleta tirk û kemalîst bû.

Ew, piştî derbeya 12 Adarê di nav tevgera ‘şivan parêz’ de bû û bi vî avayî kete nav têkoşînê.

Li başûrê Kurdistanê têk çuyinê û hilweşîna xweseriyê dît û şervanên kurd ên ku tim û tim xizmetê ji wan re dikir pêşmergeyan, nas kir.

Min jî wî li girtîgeha eskerî yê derbeya 12 Adarê de, nas kir.

Piştî 12 Adarê sala 1974an Dema ku ez diçûm Cizîrê ez tim dibûm mêvanê wan.

Ew tim ji me re, ji kesên ku di warê siyasî de cuda difikirin re û ji birayên xwe yên di rêxistinên cuda de ne re rêzdar bû.

Hêsa wî ya welatperwerî ew qas zêde bû ku, piştî derbeya 12 Îlonê jî Kurdistanê neterikand.

Heta ji ber şera di navbera eşîran de, ji ber doza xwindariyê  bi mirin re rû be rû mal ê dîsa jî Kurdistanê û Cizîrê neterikand. 

Di van mercên dijwar de ji ber pevçûnên eşîran hevalên wî û malbatê wî ji wî xwestin ku bila mektebe berde lê ew di pişta wî de çek, tene ji bo xwe biparêze, gule bernede kesî, zanîngeha tipe xelas kir. 
Dema ku bû diktor jî nefikirî ku bibe dewlemend. Weke diktor welatperweriyâ xwe domand. Ji gel re xizmetê kir. Ne kesekê ku ji pere hez dikir, ew gele xwe hez dikir. 

Li Kurdistanê dema ku mirovê kurd û welatperwerê kurd di orta kuçê de dihatin kuşçtin jî ew Kurdistanê terk nekir.

Di sala 1998an de piştî ku em vegeriyan Kurdistanê jî dostaniya me berdewam kir û malbatên me jî hevdu nas kirin.

Ez mikur tînim ku, heya niha tu mirin ew qas dile min neêşandiye.

Ez ê gelekî bêriya wî bikim.

Ew ji bo me, ji bo malbatên wî û ji bo gelê kurd dê bibe windayek mezin.

Bila serê malbata wî, jina wî ya hêja, keça wî ya delal, civata welatperwer a kurd û gele kurd sax be.

Amed, 6ê Kanûnê 2013