ÖLÜ ÇOCUK TİYATROSU

21.yüzyıl Dünya’ sında geri kalmış ülkelere Demokrasi ve Barış götürme adı altında uygulamaya konulan toplu cinayetleri, tehcir, taciz ve her türlü tecavüzleri, soykırımları, din ve mezhep ayrıştırmalarını ve ardında hangi dine ve milliyete mensup olursa olsun, mazlumların acı ve gözyaşlarını bırakan modern ve gelişmiş zalimlerin projelerine lanet olsun.

Temelinde, ülkeleri, toprakları, halkları sömürerek ekonomik ve sosyal güçlenmeyi amaç edinen, bu projelerde öyle veya böyle katkısı olan, destek sunan ve bilhassa Savaş oyununun oynandığı tiyatro salonunun protokol locasında sessizce izleyenlere yazıklar olsun.

Herkes, en az vebali kadar bedel ödemeye hazırlansın. Allah’ın adaleti gecikir gibi olsa da tecelli eder. Zira en hassas mizan o’dur.

Biri Bosna diğeri Babil’li, Filistinli,
Yatıyor orta yerde, kefen yok tabutta yok.
Üçü de kız çocuğu, saçları kurdeleli,
Daha küçük olanda, omuz kopmuş kafa yok.

Tabelasından belli, sanki okul burası
Bomba düşmüş çatıya, herkes sırada kalmış.
Hani çocuk sesleri, hani oyun da ebe,
Teneffüse çıkmamış, sanki hayale dalmış.

Çocukları öldüren, senin üvey kardeşin
Çünkü efendiniz bir, sistemin aynı adı.
Okul, cami, çarşıyla köprüyü bombalayan,
Ölüyü hesaplamaz, diriyledir inadı.

Çocukları öldürmek adamlık mıdır sizce.
Sarı öküz meseli tekrardır yaşananlar.
Zulme sessiz kalanlar, ortağıdır zalimin.
Hani, nerde kocaman vicdanlı inananlar.

Hani sen müslümandın, vicdanın vardı senin.

Din kardeşin ölürken, yalnız bıraktın onu.

Hani zulme karşıydın, imanın vardı senin.

Senden cihat beklenmez, bari lanetle onu.

Ortadoğu’yu kana bulayan efendiler.
Emir kulu buldukça, burada ceset bitmez.
Ruhunu insanlıktan arındırmış köleler,
Kahrolsun düzeniniz, adı neyse fark etmez.