Yaşam Ve Sevginin Birlikteliği

Karanlıktan doğmuş sabahların usulca aydınlattığı bir dünya kadar nefes kesici, bahçesinde bir mana bulamayan fakat bülbülle tanışınca gül olan bitkinin sevinci kadar heyecanlı, küçücük bir element iken patlayıp milyonlarca varlığın yaşam sahasına dönüşen dünya kadar azimli ve bütün bunları anlamlandıran varoluş kadar yüce bir değerdir yaşam. 

Hangi varlığın sesi yok ki? Hepsinin bir lisanı hâli var. Yaşamı kutsayan sözcükler üretir varlıklarıyla.  Ya bize sundukları yaşanılabilir sevgi dolu bir dünyaya nedersiniz? 

Fidanların yaşama tutunup ağaç olduğu ve yine yaşam kanunlarını devam ettirmek için yaşayan diğer yaşamlara yaşam sunduğu bir sevgidir bu.

Yaşamı anlamlandıran sevgidir. Sevgi oldukça bütün yaşamlar var olur. Sevgi taşımayan bir bitki meyve verir mi? Sevgisiyle büyüttüğü bir meyveyi canlılara sunar ve yaşamlarına sevgi katmak için sevgiyle yaşar. Yine sevgiyle var olan bir meyveyi sevdiğine götüren sevgi dolu bir yürek ve bu sevgiye cevap veren sevgi dolu bir yüreğin sevgi temsiliyeti olan bir gülü bırakır yaşama. 

Ya anne. Kendi bedeninde vücud bulan tüm güzellikleri yavrusuna vermek için yüreğinin sevgi dolu sesiyle haykırır kulağına. Ninnilerin sözleri dalgalanırken dilinde, tüm ruhunda ki aidiyet içgüdüsüyle gözlerinin içinde ki pırıltı ve masum bakışları, yaşamı anlamlandıran en büyük değer olur. Yaşamı farz kılan bir sevgi yaratılır yüreğinde. O heyecanın an'lar içinde ki dizilişi zamanın durmasına ve bitmek istemeyen bir hayatin ortaya çıkmasına vesile olur.

Doğa bütün farklı unsurlarıyla sımsıkı yaşama tutunmuş ve birlikte sevgiyi var etmiştir. Yaratıcı bu birlikteliği örneklendirmek için doğayı en güzel şekilde kullanıma sunmuştur. Birbirinden farklı şekil, boy, ve meyveleriyle aynı yaşamda yer almıştır. Hayvanların yardımseverliği sevgi olarak görülmeyecekte ne olarak görülecek. Birbirlerinin yaşamlarına müdahale etmemeleri ve hepsinin yarını düşünmeden birlikte yaşamaları sevgi ve yaşamın vazgeçilmez yegâne kanunu değil mi? Doğa kendisine verilen kutsal görevi layikiyla yerine getirdiği göz önünde iken bu sevgi timsali doğaya, insanlık birbiriyle düşmanlık ederek ihanet etmiş olmuyor mu?  

Bütün insanlığa milyonlarca yıl yetecek kadar besin tohumu varken ve milyonlarca yıl yetecek kadar madenler varken bütün kavganın bunun için olması insanın fıtratına ve var oluşuna ihanet değil mi?

Yaşam için sevgi olmalı. Insan önce sevmeli. Sevgiyle yaşama bakmalı. Sevgiyle yaşamın uzattığı eli tutmalı. 

Çünkü yaşam sevgiyle var edilmiştir. Yine ancak sevgiyle vücut bulur ve yaşamsal besin gibi ruhu ayakta tutar. Sevgi dolu bir yaşam insana yakışan bir hayatı insana sunar. 

Sevgisiz yaşam anlamsız harf dizilişleri  gibidir. Başına da sonuna da ortasına da ne yazarsan yaz o kelime yine anlamsız olacaktır.

Sevgi dolu bir yaşama ulaşmak dileğiyle sevgi ile kalın. ....

...

Mehmet Sebih Altun